Association of AKI With Mortality and Complications in Hospitalized Patients With Cirrhosis

Βιβλιογραφικά δεδομένα

Justin M. Belcher, Guadalupe Garcia-Tsao, Arun J. Sanyal, Harjit Bhogal, Joseph K. Lim, Naheed Ansari, Steven G. Coca, Chirag R. Parikh for the TRIBE-AKI Consortium

 (HEPATOLOGY 2013;57:753-762)

 

Στην πρόσφατα δημοσιευμένη πολυκεντρική προοπτική μελέτη των Belcher και συν εκτιμήθηκαν 192 ασθενείς με μη αντιρροπούμενη κίρρωση που είχαν κατά την εισαγωγή ή ανέπτυξαν κατά τη διάρκεια της νοσηλείας νεφρική δυσλειτουργία. Οι ερευνητές αξιολόγησαν τη βαρύτητα της νεφρικής δυσλειτουργίας χρησιμοποιώντας τα νέα κριτήρια νεφρικής ανεπάρκειας, όπως έχουν προταθεί από το δίκτυο οξείας νεφρικής ανεπάρκειας (Acute Kidney Injury Network, ΑΚΙΝ). Σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια, η νεφρική δυσλειτουργία κατατάσσεται σε 3 στάδια ανάλογα με τη μεταβολή των τιμών της κρεατινίνης ορού και τη διούρηση.

Στη μελέτη των Belcher και συν, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας των ασθενών (διάμεσος χρόνος 12 ημέρες, διακύμανση: 6-19 ημέρες), 26% από τους 192 ασθενείς ανέπτυξαν ΑΚΙΝ σταδίου 1, 24% ΑΚΙΝ σταδίου 2 και 49% ανέπτυξαν ΑΚΙΝ σταδίου 3. H συχνότητα εμφάνισης μικροβιακών λοιμώξεων αλλά και επιπλοκών σχετιζόμενων με την κίρρωση (π.χ. εγκεφαλοπάθειας, ασκίτη, αυτόματης βακτηριακής περιτονίτιδας) ήταν υψηλότερη σε ασθενείς σταδίου 2 και 3 κατά ΑΚΙΝ, σε σχέση με τους ασθενείς σταδίου 1 κατά ΑΚΙΝ. Επίσης, η θνητότητα ήταν μικρότερη σε ασθενείς σταδίου ΑΚΙΝ 1, σε σχέση με τους ασθενείς σταδίου 2 και 3 (2% έναντι 15% και 44%, αντιστοίχως). Ογδόντα πέντε (44%) ασθενείς είχαν επιδείνωση της νεφρικής λειτουργίας με βάση την κατάταξη κατά ΑΚΙΝ στη διάρκεια της νοσηλείας. Οι ασθενείς αυτοί είχαν υψηλότερη θνητότητα σε σχέση με τους ασθενείς χωρίς επιδείνωση του σταδίου ΑΚΙΝ (36% έναντι 21%, αντιστοίχως, p=0,01).

Συμπερασματικά, τα ΑΚΙΝ κριτήρια φαίνεται ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αξιολόγηση της νεφρικής δυσλειτουργίας σε ασθενείς με μη αντιρροπούμενη κίρρωση. Εντούτοις, πολλά βήματα προόδου χρειάζονται ακόμα να γίνουν, όπως η ανάγκη πρώιμης αναγνώρισης των ασθενών που πρόκειται να αναπτύξουν νεφρική ανεπάρκεια και η σημασία των υποκείμενων μηχανισμών που οδηγούν σε νεφρική δυσλειτουργία, που πιθανότατα θα οδηγήσουν σε αναθεώρηση των διαγνωστικών κριτηρίων του ηπατονεφρικού συνδρόμου και της αντιμετώπισης των ασθενών αυτών.